VERENIGD KONINKRIJK

juni, 2015
Het plan:
We nemen de boot tot in het noorden van Groot-Brittanië en rijden dan met de moto naar het zuiden. Onderweg houden we uiteraard voldoende halt om kaas te proeven en te ontdekken.

De moeizame start:
Aangekomen in Calais is Reinouts nummerplaat verdwenen. Hij kan dus de boot niet op..

De reis:
Met ietwat uitgedunde rangen begonnen we dus aan een eerste prachtige moto-dag in het Lake-District en een eerste, wat tegenvallend kaasbezoek dat ons er vooral weer aan herinnerde waar we niet naar op zoek waren.

Vanaf nu kon het qua kaas en bezetting alleen maar beter. Reinout was immers een serieus inhaalmanoeuvre begonnen en na een nachtje doorrijden was hij net op tijd bij de kaasmakerij van de Kirkhams waar  Lancashire gemaakt werd.

Graham en Kelly Kirkhams zijn de derde generatie kaasmakers in het bedrijf. Hoewel ze de kaasmakerij de laatste jaren serieus hebben uitgebreid, blijven ze trouw aan de traditionele manier van kaasmaken. De keuze van kwaliteit boven kwantiteit waarmee elke kaasmaker geconfronteerd wordt en de voorkeur voor kwaliteit zou een duidelijke constante worden tijdens deze reis. Bij het produceren van Lancashire viel ons vooral op hoe ze de wrongel (van één én van twee dagen oud) bijzonder zacht behandelde. Dit kan alleen als je heel veel met de hand doet, wat een bijzonder intensief kaasmaakproces tot gevolg heeft. Graham en Kelly maken dan ook elke dag van het jaar kaas en nemen alleen met kerstmis een weekje vakantie.

Een stuk verder zuidwaarts werden we in Sparkenhoe (Upton, Leicestershire) ontvangen door hét cliché van een Engelsman. Er werd ons een typische Engelse lunch aangeboden (uiteraard inclusief driehoekige boterhammetjes en scones) en we logeerden bij de voormalige boer. Die had zijn boerderij overgelaten aan zijn twee zonen, David en Jo, ze maken red Leicestershire volgens een recept dat een oude dorpsgenoot zich nog herinnerde. Red Leicestershire werd de laatste 50 jaar vooral als een minderwaardige kaas gezien, vaak werd zelfs gewoon slechte cheddar met kleurstof verkocht als leicestershire, hoewel het dus eigenlijk een heel eigen recept heeft. Wat de kaas van Sparkenhoe zo uniek maakt, is het feit dat ze gebruik maken van rauwe melk en natuurlijke starters.

Vlakbij de grens met Wales volgde dan een bezoek aan Gorwyd Caerphilly. De Caerphilly is de enige Britse kaas die we vonden met een natuurlijke korst die niet in doeken gerijpt wordt. Hierdoor krijg je de notige smaak van een natuurkorst die je ook bij veel Franse kazen terugvindt. De bovenkant van de kaas wordt na een korte rijping golvend en wordt daardoor 'the brains' genoemd. De rand is een 'cake crust', een typische opstaande rand met een lijntje zoals een cake.

Van de jongste kaas (Caerphilly, wordt best gegeten op minder dan drie maanden), gingen we door naar de oudste, Montgomery's Cheddar (tot één jaar). De kaasmakerij ligt aan de voet van Camelot Hill. In hoeverre de mythes van de ridders van de ronde tafel waar zijn, is onduidelijk, maar als ze ooit bestaan hebben, is het ongetwijfeld daar. 

Wat deze cheddar onderscheid van de meeste andere is het gebruik van een zeeer neutrale starter, hierdoor komt de smaak van het eigen terroir optimaal tot zijn recht. Na het 'cheddaren' (het op elkaar stapelen van de wrongel om hem te laten uitlekken) worden de wrongelblokken niet versnipperd tot fijne blokjes, zoals meestal gebeurt, maar verscheurd tot ruwere stukken. Hierdoor komt er dus meer lucht aan, wat opnieuw extra smaakontwikkeling betekent. De keerzijde van de medaille is dat je met een bijzonder fragiel product zit, maar voor de ervaren kaasboer mag dat zeker geen probleem zijn.

Uitgeregend besloten we na het laatste bezoek onmiddellijk terug naar Leuven te rijden, en zo waren we net op tijd terug voor het uitbundige straatfeest in de Mechelsestraat...